Secret garden - Sylvie Le Scouarnec - 2005

Secret garden

The gardens I create are ephemeral ; there my voice hollows furrows of night ; gardens of voices which, hand in hand, silently overhang the abyss.
Coming and going hammers the instant lit up by the embrace given to the mirror forsaken in the unchanging recesses of childhood. I give you my voice chiselled in blank silence. Only silence teaches us speech, teaches us love amid gloomy excitement.
Our suicide accompanies the retiring light to let the eternal pass desire for a dual game. Wordless, our voices meet. They are searching for the space where the accomplishment of writing gives birth to the poem which, as any autumnal petal, sinks in the meanders of darkness.
Translation Claire Deniset

Jardin secret

Je crée des jardins éphémères où la voix creuse les sillons de la nuit, jardins de nos voix qui se donnent la main dans le silence qui surplombe l'abîme.
Ce va-et-vient martèle l'instant éclairé par l'étreinte livrée au miroir abandonné dans les recoins immuables de l'enfance. Je te donne ma voix ciselée dans le blanc du silence. Seul le silence nous apprend la parole, nous apprend à aimer dans la fièvre ténébreuse. Notre suicide accompagne l'effacement de la lumière pour laisser passer l'éternel envie du jeu à deux. Sans parole nos voix se rejoignent. Elles recherchent l'espace où l'accomplissement de l'écriture fait naître le poème qui comme un pétale d'automne sombre dans les méandres de l'ombre.

Sylvie Le Scouarnec
in le tain de ta voix l'Harmattan 2005

Jardín secreto

Creo jardines efímeros en los que la voz abre los surcos de la noche, jardines de nuestras voces que van de la mano dentro del silencio que cierne el abismo.
Este vaivén machaca el instante encendido por el abrazo entregado al espejo abandonado en las esquinas inmutables de la infancia. Te doy mi voz cincelada dentro del hueco del silencio. Solo el silencio nos enseña la palabra, nos enseña como amar dentro de la tenebrosa fiebre. Nuestro suicidio acompaña el borrarse de la luz para que puedan pasar las ganas eternas del juego entre dos. Nuestras voces se juntan sin hablar. Van buscando el espacio en el que el cumplir de la escritura da la luz al poema que, tal un pétalo de otoño se hunde entre los meandros de la sombra.
Translation Elisabeth Sanyas

Grădina secretă

Creez grădini efemere în care vocea sculptează cărări în noapte, grădini de glasuri care se prind de mînă în tăcere, deasupra abisului.
Acest dute-vino clădeşte momentul iluminat de raza care se răsfrînge pe oglinda abandonată în colţurile imuabile ale copilăriei. Iţi ofer glasul meu cizelat în albeaţa tăcerii. Doar tăcerea ne invaţă cuvîntul, ne invaţă să iubim cu flacăra adîncurilor. Sinuciderea noastră acompaniază dispariţia luminii pentru a lăsa locul eternului dor al jocului în doi. Fără cuvinte, glasurile noastre se unesc. Ele caută spaţiul în care scrisul dă naştere poemului care, ca o petală tomnatecă, coboară în meandrele întunericului.
Translation Doru Felezeu

يا بستانًا سرِّيًا !

 

أنشئ بساتين زائلة حيث يحفر الصوت أخاديد الليل، بساتين أصواتنا التي تتعاطى الأيادي في الصمت المشرف على الهاوية.
هذا المدّ والجزر مطرقةٌ للحظة التي يُضيئها العناقُ المسلّم إلى المرآة المهجورة في خبايا الطفولة الرّاسخة. أُعطيكَ صوتي منحوتا على بياض الصّمت، فالصّمت وحده يُعلمنا الكلام، يعلمنا الحب في حمى الجحيم. مع انتحارنا يتبدّد الضوءُ لكي يَعْبُرَ الشوقُ الأبدي إلى لعبة يلعبها اثنان. تنضّم أصواتنا بدون كلام بحثًا عن المكان الذي يُولِّد فيه اكتمالُ الكتابةِ شعرًا. شعرٌ كورقة خريف تضمحل في تعاريج الظلال.
Translation Amel Amrani

Μυστικός κήπος

Φτιάχνω κήπους εφήμερους όπου η φωνή χαράζει τα μονοπάτια της νύχτας, κήπους από τις φωνές μας πιασμένες χέρι χέρι μέσα στη σιωπή που δεσπόζει το χάος.
Κι αυτό το πήγαιν’έλα σφυρηλατεί τη στιγμή τη φωτισμένη απ’το αγκάλιασμα μπρος στον εγκαταλειμμένο στο άβατο της παιδικής ηλικίας καθρέφτη. Σου δίνω τη φωνή μου σμιλεμένη στο κενό της σιωπής. Μόνο η σιωπή μάς μαθαίνει τον λόγο, μάς μαθαίνει την αγάπη μέσα στα σκοτάδια του πάθους. Και καθώς σβήνουμε, ολοένα χαμηλώνει το φως κι αφήνει στο διάστημα το προαιώνιο παιχνίδι για δύο. Δίχως λέξεις οι φωνές μας ανταμώνουν. Αναζητούν το χώρο όπου το πλήρωμα της γραφής θα δώσει ζωή στο ποίημα εκείνο που, σαν πέταλο άνθους φθινοπωρινού,  θα χαθεί στους μαιάνδρους των σκιών. 
Translation Martha Voyiatzi et Marie Grekos

Heimlicher Garten
 
Ich schaffe vergängliche Gärten, wo die Stimme die Furchen der Nacht zieht, Gärten unserer Stimmen, die sich an der Hand fassen, in der Stille über dem Abgrund.
Dies Hin und Her formt mit Hammerschlägen den Augenblick. Ihn erhellt die Umarmung, die dem in den unwandelbaren Winkeln der Kindheit zurückgelassenen Spiegel ausgeliefert ist. Ich schenke dir meine ins Weiß der Stille ziselierte Stimme. Nur die Stille lehrt uns das Wort, lehrt uns die Liebe im finsteren Fieber. Unser Selbstmord begleitet das Verschwinden des Lichts, um der ewigen Lust auf das Spiel zu zweit den Weg freizumachen. Wortlos kommen unsere Stimmen aufeinander zu. Sie suchen den Raum, wo das Schreiben das Gedicht entstehen läßt, das wie ein Blütenblatt im Herbst in den Windungen des Dunkels versinkt.
Translation Rüdiger Fischer

Liorzh  kuzh

Liorzhoù berrbad e krouan, e-lec’h ar vouezh a gleuz antoù an noz, liorzhoù hor mouezhioù a ro an dorn an eil d’egile en didrouz a valir a-us d’an islonk.
Ar monedone-se a vorzholi ar pennadig sklerijennet gant ar vriatadenn kaset d’ar melezour dilezet e kornigoù digemm ar bugaleaj. Rein a ran dit ma mouezh kizellet e gwenn an didrouz.An didrouz nemetken a gelenn deomp al lavar, a gelenn deomp penaos karout e terzhienn an deñvalijenn. Hon emlazh a ambroug diverkadur ar sklerijenn evit leuskel da dremen ar c’hoant peurbad da c’hoari daou ha daou. Hep komz e kej hor mouezhioù. Klask a reont an tachad e-lec’h sevenidigezh ar skritur a engehent ar barzhoneg a c’houeled evel deliennvleuñv an diskaramzer e kildroioù ar skeud.
Translation Vefa Boulbria